به که گويم غم اين قصه ي ويراني خويش

 
غم شبهاي سکوت و دل باراني خويش

گله از هيچ ندارم نکنم شکوه ازو

که شدم بنده ي پا بسته و سودايي خويش

به کدامين گنه اين گونه مجازات شدم

همه دم بنالم و سوزم زپشيماني خويش

من از اين پس شده ام راوي و گويم همه شب

 
غزل چشم تو و قصه ي ناداني خويش

 گر ماه بودم به هرجاکه بودم سراغ ترا از خدا ميگرفتم